Stage 6:

Van wat daarna gebeurde zijn er geen foto’s en eerlijk gezegd herinner ik me er ook niet zo veel meer van. Vandaag dan maar nog wat site seeing gedaan:

Ondertussen weet je al dat je hierboven moet klikken zeker?

Dietbrand heeft mij beloofd deze blog verder aan te vullen met een accuraat verslag van de gebeurtenissen tijdens de wedstrijd. Ook de foto’s die van ons gemaakt zijn tijdens de wedstrijd, zullen hier binnenkort te bewonderen zijn. ‘t Is ondertussen bijna 3 uur; twee dagen geleden zou ik binnen 2 uur al moeten opstaan…

Stage 1:

Stage 3:

Stage 4:

Stage 5: 

En terwijl ik toch bezig ben, waarom geen tweede poll:

Zicht tijdens de proloog

Eindelijk is het zover: we registreren ons in het rennersdorp en kunnen de eerste meters op het officiele parcours bollen.

Iedereen lijkt me voorbij te steken en veel sneller te gaan dan ik zelf kan. Hopelijk gaat dat morgen beter.

Het landschap is indrukwekkend, maar tijdens de echte proloog zal er minder tijd zijn om daarvan te genieten en nog minder om een paar foto’s te maken. Het parcours ziet er heel lastig uit: we starten met een klim van ruim 150 meter hoogteverschil over de eerste 2 km, waarbij de helling oploopt tot 15%, vervolgens gaat het wat op en neer en we eindigen de testride met een heel steil stukje. Verder mogen we het parcours niet meer volgen vanwege het brandgevaar, de rest is voor morgen.

De grote dag is aangebroken: we willen traag starten, maar adrenaline is een raar stofje en mijn pols gaat binnen de minuut al naar 185 (trouwens al 105 voor de start!). Gio en Diete halen we wel heel snel in, koppel 3 en 4 lijken ook binnen bereik, maar ons tempo moet lager en mijn hartslag kan zakken naar 170. Na 8 km hebben we het stuk van gisteren er op zitten en kunnen we het tempo er terug in brengen op een stuk asfalt dat zich links en rechts, omhoog en omlaag – gelukkig vooral dat omlaag – tegen de bergflank slingert.

Gio en Dietbrand na de proloog

Dan volgt de beloning: een lange afdaling met een paar verraderlijke bochten en ‘verkeersdrempels’ (offroad!). Op het laatste klimmetje moeten de meesten van de fiets en te voet verder; ik slip ook even, maar kan terug op mijn fiets springen en verder klimmen. Ik heb geen looptraining gedaan en blijf liever fietsen

Op het einde is er nog een leuke singletrack en een stuk van 5 meter steil naar beneden, waarbij gisteren al twee uitvallers te noteren vielen. Blij dat we er zonder kleerscheuren vanaf gekomen zijn en van op een 250e plaats zijn we klaar om morgen (met geschoren benen!) het echte werk aan te vatten: 112 km met 2769 hoogtemeters en dat alles hopelijk bij een lagere temperatuur dan de aangekondigde 30 graden in de schaduw…

Het zicht is prachtig en plots loopt een moeder-baviaan met haar kind aan haar buik langs de kant van de weg. Fototoestellen en camera’s worden bovengehaald en de raampjes gaan naar beneden. Iets verder zijn er nog meer apen. De dieren zouden agressief zijn, maar ze zien er helemaal zo niet uit. Een familie van moeder, vader, dochtertje, grote broer en nonkel Dirk vertedert ons.

Enkel Bob zit nog in de auto; de ramen zijn naar beneden gedraaid en mijn deur staat nog open om snel te kunnen instappen. Vader aap beslist echter om sneller dan ik naar de auto te gaan en Bob kan nog net op tijd de deur dichtgooien. Dirk haast zich ook naar binnen, maar ik kan niet in de auto omdat de aap zich tussen mij en de auto bevindt. Net op het moment dat Ronny zich aan zijn kant achteraan in de auto zet, springt de aap door het open raam en zet zich op de achterzetel naast Ronny. Daar spreekt Ronny de historische woorden: “trek hem er uit”, maar niemand voelt zich daartoe geroepen. De baviaan is de enige die zich blijkbaar op zijn gemak voelt op de zetel, terwijl mijn drie collega’s snel uit de auto springen.

Ons aapje begint rond te snuffelen en zijn blik valt op het heuptasje van Bob, waar al zijn geld, identiteitskaart en reispas in zit. De aap

Een nieuwe passagier

grist het mee en loopt snel langs de rotsen naar beneden, achternagezeten door Bob en Dirk. Blijkbaar is hij dit wel gewoon, want ritssluitingen krijgt hij zonder problemen op en we zien de eerste papiertjes wegwaaien. Ook de tweede rits opent hij en op zoek naar iets eetbaars snuffelt hij aan de inhoud. Omdat er enkel papier in zit, gooit hij het zakje weg en loopt verder. Dirk en Bob rapen alles terug bijeen: gelukkig zijn de passen er nog, maar jammer genoeg is er nogal wat geld weggewaaid…

Achteraf wordt er nogal wat afgelachen en misschien zal dit wel het verhaal zijn dat bij ieder van ons het meest blijft hangen als herinnering aan deze Cape Epic 2009. Vanaf morgen begint de Epic echt, met de voorbereiding van de proloog en zaterdag dan eindelijk de echte tijdrit!

Klikken op een foto om alle foto’s van vandaag te zien!

]]> http://2mblogs.wordpress.com/2009/03/20/het-jaar-van-de-aap/feed/ 1 2manybikers Dirk en de familie Een nieuwe passagier http://2mblogs.wordpress.com/2009/03/19/een-foto-zegt-meer-dan-duizend-woorden/ http://2mblogs.wordpress.com/2009/03/19/een-foto-zegt-meer-dan-duizend-woorden/#comments Thu, 19 Mar 2009 08:01:51 +0000 2manybikers http://2mblogs.wordpress.com/?p=26 ]]> Eens de echte Cape Epic begint, is er misschien meer tijd om de blog aan te vullen. Vandaag zou ik het willen houden op de foto’s van de afgelopen 4 dagen. Vanavond misschien meer. Eerst een ritje naar Kaap de Goede Hoop!

Voor alle duidelijkheid: klikken op de foto’s voor het volledige album van die dag!!!

Vooraf, dag 1:

Vooraf, dag 2:

Vooraf, dag 3:

Vooraf, dag 4:

Bloggen. Pff, nog nooit gedaan, maar het moest er toch eens van komen. Alleen had ik niet gedacht dat de aanleiding de Cape Epic zou zijn. Ik had eerder verwacht dat mijn eerste blog een vergelijking tussen de ClassLoaders van WebLogic en WebSphere zou worden, met een overzichtje van wat OSGI aan nieuwigheden brengt. Dit alles eventueel nog opgesmukt met een paar prachtige xml-configuraties en code fragmentjes. Zo, nu komen alle nerds die via Google zoeken naar ‘WebLogic’, ‘WebSphere’ en ‘ClassLoading’ op mijn pagina terecht, wat waarschijnlijk al voor meer dan de helft van het aantal hits op deze pagina zorgt.

<intermezzo>Ik voel mij precies terug een 12-jarige die de eerste woensdag van september een opstel mag bijeenzuigen over wat hij die vakantie beleefd heeft. Hopelijk komt er tijdens de wedstrijd wat meer inspiratie en komt het gevoel om Nederlandstalige teksten te produceren toch een beetje terug.</intermezzo>

In plaats daarvan zal ik het hebben over onze epische avonturen in Zuid-Afrika en hoop ik die aan te vullen met wat fotookes, hopelijk zelfs van de wedstrijd zelf. De vrouwelijke lezers van onze blog zal ik maar meteen teleurstellen: qua foto’s zal er meer te zien zijn dan het achterwerk van Bob. Niet dat daar iets verkeerd mee is – tegenwoordig moet ik mijn camera zelfs niet meer op breedbeeld zetten om het volledig beeld te hebben – maar hopelijk blijft er aan de randjes nog wat plaats over om de mooie landschappen ook aan jullie te laten zien. Bovendien beloof ik hierbij plechtig dat ik de foto’s van zijn witte koersbroek – gelukkig heeft hij ook 2 zwarte en 1 rode – zorgvuldig zal censureren, zodat ook -16 jarigen onze belevenissen kunnen volgen.

Eigenaardig welke veranderingen een wedstrijd als de Cape Epic allemaal met zich meebrengt. Niet alleen Bob zijn achterwerk is veranderd (hee, da’s een leuke feature van OpenOffice: ik tik ‘acht’ en mijn tekstverwerker stelt al onmiddellijk ‘achterwerk’ voor. Dat zal nog van pas komen ), maar ook andere verschillen moeten te vinden zijn. Een gratis handtekening voor de eerste die als reactie 10 verschillen aanhaalt:

Mijn achterband bij de start van de training:

Dezelfde band bij het einde van de training:

Vooraan hetzelfde verhaal:

Een paar duizend kilometer later:

En niet alleen de onderdelen van de fiets veranderden, het ventje ging van:

Via:

tot:

Inzoomen op een paar details levert:

En na al die training is het resultaat dat ik veel beter mijn adem kan inhouden:

Reacties en suggesties voor verdere posts meer dan welkom…